32. ΤΗ καθημερινή ζωή στα χρόνια του Όθωνα

Εκτύπωση PDF

img22_1

Η καθημερινή ζωή στα χρόνια του ΌθωναAnnouncer


Πατήστε το πλήκτρο για να ακούσετε την αφήγηση!!!

Στα χρόνια της βασιλείας του Όθωνα, αλλά και αργότερα, η ζωή των Ελλήνων συνεχίστηκε με τον ίδιο σχεδόν τρόπο, όπως και κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας. Με την απόκτηση της ελευθερίας του ο λαός μπορούσε να δώσει λαμπρότητα στα έθιμα και τις εκδηλώσεις του, Η ζωή είχε τώρα οπωσδήποτε μεγαλύτερες χαρές, αφού ένα μέλλον ελεύθερο περίμενε τις νεότερες γενιές.

Οι κάτοικοι εξακολουθούσαν να εργάζονται στα χωράφια, άλλοι να ασχολούνται με την κτηνοτροφία και πολύ λίγοι με τη βιοτεχνία και το εμπόριο. Κάθε οικογένεια φρόντιζε να εξασφαλίσει τα εφόδια - σιτάρι, λάδι, ελιές, όσπρια, κρεμμύδια, κρασί - που χρειαζόταν, για να περάσει τη χρονιά. Φρόντιζαν ακόμα να μαζέψουν ξύλα που χρειάζονταν για το τζάκι και για το φούρνο. Πολλά νοικοκυριά είχαν τον αργαλειό τους, όπου ύφαιναν το ρουχισμό για τις ανάγκες της οικογένειας. Οι πραματευτάδες, που γύριζαν πεζοί ή με τα ζώα τους από χωριό σε χωριό, πουλούσαν διάφορα εμπορεύματα, υφάσματα μεταξωτά και άλλα, που δεν έφτιαχναν στα σπίτια.

Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν πολύ μεγάλες πόλεις. Η Αθήνα το 1832 είχε μόλις 4.000 κατοίκους, ενώ τη χρονιά που έφυγε ο Όθωνας (1862) είχε περίπου 43.000. Δρόμοι δεν υπήρχαν και βέβαια η συγκοινωνία, όπως την ξέρουμε σήμερα, ήταν ανύπαρκτη. Για να πάει κανείς από τον έναν τόπο στον άλλο, χρησιμοποιούσε το ζώο του ή πήγαινε με τα πόδια. Η ατμομηχανή, που χρησιμοποιούνταν στο εξωτερικό, στην Ελλάδα ήταν σχεδόν άγνωστη.

Οι μετακινήσεις γίνονταν δυσκολότερες, γιατί ληστές έκαναν συχνά επιθέσεις στους ταξιδιώτες. Κατά την περίοδο της βασιλείας του Όθωνα, η ληστεία είχε φουντώσει και ολόκληρα τάγματα ασχολούνταν με την καταπολέμησή της.


Πατήστε το πλήκτρο για να ακούσετε την αφήγηση!!!

Το κράτος έπρεπε, παράλληλα, να οργανώσει τις υπηρεσίες του για να διευκολύνει τη ζωή των πολιτών. Ταχυδρομική υπηρεσία («ταχυδρομικόν κατάστημα», όπως το έλεγαν) υπήρχε, αλλά η μεταφορά της αλληλογραφίας γινόταν με γαϊδουράκια, που δεν ήταν πάντα ένα ασφαλές μεταφορικό μέσο. Τα σχολεία ακόμα ήταν λίγα και βρίσκονταν μόνο σε κεφαλοχώρια.

Η Αθήνα, η νέα πρωτεύουσα, άρχισε να παρουσιάζει κάποια κοσμική ζωή: συναναστροφές, συναντήσεις σε καφενεία ή ζαχαροπλαστεία, περιπάτους και κάποια θεάματα. Στο Παλάτι γίνονταν χοροεσπερίδες, συνήθεια ευρωπαϊκή. Εκεί, δεν έβλεπε πια κανείς μόνο τη χρυσοστόλιστη φορεσιά των αγωνιστών με τη φουστανέλα ούτε τις φανταχτερές γυναικείες φορεσιές - που τόσο άρεσαν στη βασίλισσα Αμαλία. Έβλεπε ακόμα και «φράγκικα», ρούχα ευρωπαϊκά. Στην αρχή τα «φράγκικα» τα φορούσαν μόνο οι ξένοι. Σιγά σιγά τα φόρεσαν και Έλληνες, λίγοι στην αρχή, που οι άλλοι τους κορόιδευαν.

Συχνά στις γειτονιές παρακολουθούσε κανένας και πετροπόλεμο. Οι Βαυαροί στρατιώτες τότε έτρεχαν να σταματήσουν το κακό.

Μέσα από την καθημερινή τους ζωή οι Έλληνες εκδήλωναν την ιδιαιτερότητά τους. Κι όσο κι αν επηρεάστηκαν από τον πολιτισμό της Ευρώπης, στο βάθος τους διατήρησαν και διατηρούν αυτή την ιδιαιτερότητα.