29. Η επέμβαση των Μεγάλων δυνάμεων

Εκτύπωση PDF

img29_1

Η επέμβαση των Μεγάλων δυνάμεωνAnnouncer


Πατήστε το πλήκτρο για να ακούσετε την αφήγηση!!!

Η κυριαρχία του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο και του Κιουταχή στη Στερεά Ελλάδα είχε φέρει την Επανάσταση σε πολύ δύσκολη θέση. Ο λόγος αυτός έκανε την Τουρκία να είναι αδιάλλακτη. Με κανέναν τρόπο δεν ήθελε να συζητήσει τις προτάσεις των Μεγάλων δυνάμεων για τη λύση του ελληνικού ζητήματος.

Παράλληλα, οι Μεγάλες δυνάμεις άρχισαν να επεμβαίνουν και στα εσωτερικά ζητήματα των επαναστατημένων Ελλήνων. Στην Ελλάδα δημιουργήθηκαν τρία κόμματα που πήραν το όνομά τους από τη χώρα που συμπαθούσαν οι οπαδοί τους (αγγλικό, γαλλικό, ρωσικό). Τα κόμματα διαίρεσαν τους Έλληνες και αυτό ήταν ακόμη ένας λόγος ασυνεννοησίας μεταξύ τους.

Τελικά όμως στην εθνοσυνέλευση που έγινε στην Τροιζήνα (1827) ψήφισαν νέο σύνταγμα και εξέλεξαν κυβερνήτη της χώρας για εφτά χρόνια τον Ιωάννη Καποδίστρια.

Την ίδια χρονιά, οι Μεγάλες δυνάμεις, υπέγραψαν τη λεγόμενη Ιουλιανή συνθήκη (6 Ιουλίου 1827), με την οποία καλούσαν τις εμπόλεμες χώρες να πάψουν τις εχθροπραξίες και να αρχίσουν συζητήσεις για ειρήνευση. Το πιο σημαντικό σημείο της συνθήκης ήταν το άρθρο που μιλούσε για εξαναγκασμό σε ειρήνευση εκείνης της χώρας που δε θα δεχόταν τους όρους των Μεγάλων δυνάμεων. Η τουρκική κυβέρνηση απέρριψε τη συνθήκη.


Πατήστε το πλήκτρο για να ακούσετε την αφήγηση!!!

Τότε οι στόλοι της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας με αρχηγούς τούς ναυάρχους Κόδριγκτον, Δεριγνί και Χέυδεν κατέπλευσαν στην Πύλο, για να εφαρμόσουν την απόφαση των Μεγάλων δυνάμεων. Ο Ιμπραήμ, όμως, δε συμμορφώθηκε με την απόφαση των Ευρωπαίων συμμάχων. Χτύπησε και βύθισε μάλιστα τη βάρκα που μετέφερε αξιωματικό των συμμάχων με μήνυμα για διαπραγματεύσεις. Οι σύμμαχοι ανταπέδωσαν τα πυρά και ακολούθησε ναυμαχία, κατά την οποία ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος έπαθε ολοκληρωτική καταστροφή. Η ναυμαχία του Ναβαρίνου (Οκτώβριος 1827) οδήγησε τελικά στην απελευθέρωση της Ελλάδας.

Παρά την καταστροφή του στόλου του Ιμπραήμ, η Τουρκία παρέμενε ανυποχώρητη. Ζητούσε μάλιστα αποζημίωση από τις κυβερνήσεις των Μ. δυνάμεων και στράφηκε εναντίον των Ευρωπαίων της Κωνσταντινούπολης.

Η στάση όμως αυτή της Τουρκίας είχε ως αποτέλεσμα να οδηγηθεί το ελληνικό ζήτημα γρηγορότερα στη λύση του.